Mijn toekomstige schoonmoeder gooide al onze gestempelde trouwkaarten in een emmer vies water en beweerde dat het ‘gewoon een ongelukje’ was – wat mijn verloofde vervolgens deed, was haar ergste nachtmerrie.

een strandresort op dat eiland.

Ik staarde hem aan.

“Je maakt een grapje.”

“Jij. Ik. Jouw zus. Mijn broer. Onze beste vrienden.”

Advertentie

“Nee.”

“Ryan.”

“Denk er eens over na.”

“Jij. Ik. Jouw zus. Mijn broer. Onze beste vrienden. Misschien twintig mensen.”

“Mijn tante.”

“Blijkbaar.”

“Wil je dit echt doen?”

“Je vader?”

Hij aarzelde.

“Waarschijnlijk.”

“Wil je dit echt doen?”

“Ik wil met je trouwen.”

Advertentie

Hij vervolgde.

“Ik heb maandenlang toegekeken hoe mijn moeder onze bruiloft veranderde in iets wat geen van ons beiden wilde.”

“Ik geef niets om stoelhoezen. Ik geef niets om tafeldecoraties. Het kan me niet schelen of Dennis, mijn mysterieuze achterneef, kip of biefstuk krijgt.”

“Ik heb maandenlang toegekeken hoe mijn moeder onze bruiloft veranderde in iets wat geen van ons beiden wilde.”

“Was vandaag dus gewoon de druppel die de emmer deed overlopen?”

Een deel van mij haatte het idee dat Mavis’ gedrag zou