Een vrouw bleef haar lange haar over de stoel van een andere passagier en in diens eten gooien. Toen ze de passagier vertelde dat ze er maar mee moest leren leven, gaf die passagier haar een lesje dat de hele cabine zich zou herinneren.

dat ik zojuist ben aangevallen door een shampoo-reclame.”

Hij glimlachte. “Harold.”

“Martha.”

“Martha, ik hoop echt dat ze niet vlakbij ons zit.”

Ze ging recht voor mijn stoel zitten.

Advertentie
Natuurlijk deed ze dat.

“Oh mijn God. Niet jij weer.”

Ze ging recht voor mijn stoel zitten.

“Wat een kleine wereld.”

“Begrijp je me?”

“Nee hoor, lieverd. Jouw parfum was er eerder.”

Toen het lampje voor de veiligheidsgordel uitging, stond ze op in het gangpad met de telefoon achter zich.

“Oké jongens, jullie vroegen om de achterkant.”

“Achthonderd dollar, jongens. Kijk eens naar die lengte. Elke cent waard.”

“Begrijp je me?”

Advertentie
Ze draaide langzaam rond, als een spit.

Vervolgens ging ze zitten en gooide het geheel achterover over haar stoel, alsof het wasgoed aan een waslijn was.

Het belandde op mijn dienblad, langs mijn armleuning en, plukje voor plukje, op mijn voorhoofd.

“Neem me niet kwalijk. Zou u alstublieft