er thuis ook maar aan de hand was.
Ik herinnerde me een zaterdag waarop ze aan de keukentafel had gewacht met twee koppen koffie. Ik had een telefoontje aangenomen op de oprit en was vertrokken zonder weer naar binnen te gaan. Ik herinnerde me dat ik beloofde dat we de volgende avond zouden praten. Ik kon me niet herinneren of we dat ooit hadden gedaan. Terwijl ik nu naast haar zat, begreep ik waarom ze naar mijn handen keek in plaats van naar mijn gezicht.
“Ik heb geprobeerd je te bereiken nadat ik erachter kwam,” zei ze. “Ik stuurde een e-mail en liet berichten achter. Jij zei dat alles wat belangrijk was via de officiële weg moest verlopen. Ik was uitgeput en op een gegeven moment stopte ik met proberen.” Ze pauzeerde. “Ik had een andere manier moeten vinden om het je te vertellen. Dat weet ik. Maar ik wil
Comments