twee kleine kinderen aan een keukentafel, die zich allebei concentreerden op een vel papier. Claire keek toe terwijl ik ernaar keek. “Hun namen zijn Alice en Ben,” zei ze. “Het is een tweeling.”
Ik vroeg naar hun leeftijd en ze vertelde het me. De data vielen op hun plek nog voordat ik dat wilde. “Zijn ze van mij?” Mijn stem klonk vreemd. “Ja, Daniel,” zei ze. Ze maakte het antwoord niet zachter of harder dan nodig was. Ze wachtte terwijl ik de foto terug in de envelop stopte.
Onze scheiding was rustig genoeg geweest om het als vriendschappelijk te bestempelen. We hadden de meubels verdeeld, de papieren getekend en waren gestopt met bellen. Maar rustig betekende niet makkelijk. Claire had ons laatste jaar besteed aan het vragen om gesprekken die ik steeds uitstelde. Ik werkte voor een bouwmaterialenhandel en had geleerd om elk leveringsprobleem urgenter te laten klinken dan wat
Comments