Mijn toekomstige schoonmoeder gooide al onze gestempelde trouwkaarten in een emmer vies water en beweerde dat het ‘gewoon een ongelukje’ was – wat mijn verloofde vervolgens deed, was haar ergste nachtmerrie.

ken, vertrouwde ik op mijn gevoel.

Ik pakte mijn telefoon en liet het haar zien.

Ik stuurde hem nog een van die doorweekte papieren in de emmer.

De foto die ik Ryan had gestuurd, stond nog steeds in onze berichten.

Zesennegentig uitnodigingen.

Perfect gestapeld.

Precies in het midden.

Advertentie

“Mavis.”

“Wat?”

“Dat is bijna zestig centimeter van de rand.”

“Hoe zijn ze vanaf daar afgegleden?”

“Ik heb het je al verteld.”

“Dat is bijna zestig centimeter van de rand.”

“Ik stootte tegen de tafel,” zei ze met een hoge stem.

“Dat is onmogelijk.”

“Dus je hebt zo hard tegen de tafel gestoten dat alle uitnodigingen door de lucht vlogen, maar er is geen druppel uit de emmer gemorst?”

“Ik vind het niet prettig om ondervraagd te worden.”

Advertentie

Ze kruiste haar armen.

“Ik vind het niet prettig om ondervraagd te worden.”

“Je hebt onze trouwkaarten vernield.”

“Het was een ongeluk.”