Mijn toekomstige schoonmoeder gooide al onze gestempelde trouwkaarten in een emmer vies water en beweerde dat het ‘gewoon een ongelukje’ was – wat mijn verloofde vervolgens deed, was haar ergste nachtmerrie.

“Wat is er gebeurd?”

“Ik was de vloer aan het dweilen.”

Ik staarde haar aan.

“De uitnodigingen gleden er precies tussen. Gewoon een ongelukje.”

“Je was wat?”

“Ik was de vloer aan het dweilen. De emmer stond naast de tafel en ik stootte ertegenaan.”

Ze haalde haar schouders op.

“De uitnodigingen gleden er precies tussen. Gewoon een ongelukje.”

Advertentie

Ik keek naar de eettafel.

En dan bij de emmer.

“Ik heb je toch gezegd dat ik vanochtend al gedweild heb.”

De uitnodigingen lagen in het midden.

Niet vlakbij de rand.

Absoluut niet.

“Was je aan het dweilen?”

“Ja.”

“Ik heb je toch gezegd dat ik vanochtend al gedweild heb.”

Ik denk dat ik het toen wist.

Advertentie

Haar mondhoeken trokken samen.

“Nou, het is duidelijk dat je het niet goed hebt gedaan.”

Ik denk dat ik het toen wist.

Ik bedoel, alles viel te perfect samen, en omdat ik Mavis