Advertentie
Ezra zwaaide met de oude kortingsbon.
“Deze vrouw verwacht dat we iets uit de Steentijd accepteren.”
Adrian nam het aan.
Aanvankelijk leek hij geïrriteerd. Daarna dwaalden zijn ogen af naar de handtekening.
Zijn uitdrukking veranderde.
Hij draaide het papier om.
En plotseling werd zijn gezicht bleek.
‘Waar heb je dit vandaan?’ fluisterde hij.
“Mijn man heeft het me gegeven voordat hij stierf,” antwoordde mijn moeder.
Adrian staarde haar enkele seconden aan.
Advertentie
Vervolgens vergrendelde hij onmiddellijk de kassa.
“Ezra, ga even weg bij de kassa, alstublieft.”
“Maar er is een grens.”
“Ik regel een andere kassier. Gaat u even aan de kant.”
Iets in zijn stem zorgde ervoor dat Ezra gehoorzaamde.
Adrian keek achterom naar zijn moeder.
“Mag ik de naam van uw echtgenoot vragen?”
Ze vertelde het hem.
Advertentie
Hij klemde de bon steviger vast.
‘Ik kende die naam,’ zei hij zachtjes. ‘Mijn vader kende uw man.’
Moeder
Comments