Het is oeroud!”
Moeder reikte onmiddellijk naar hem uit.
“Wees daar alsjeblieft voorzichtig mee.”
Hij lachte.
“Mevrouw, dit is geen museum.”
Het papier zag er anders uit dan haar andere kortingsbonnen. Er stond het oude logo van de winkel op, met een handgeschreven handtekening onderaan.
“Dat kreeg mijn man jaren geleden,” legde mijn moeder uit.
Advertentie
Ezra schudde zijn hoofd.
“Nou, je man had het toen moeten gebruiken.”
Mijn moeder zweeg volledig.
Ik had haar zien huilen op de begrafenis van mijn vader. Ik had gezien hoe ze worstelde met hun eerste sterfdag zonder hem. Maar de uitdrukking op haar gezicht die middag was op de een of andere manier nog erger.
“Bel je manager,” eiste ik.
Ezra rolde met zijn ogen en pakte vervolgens de telefoon.
Enkele minuten later kwam een grijsbehaarde man in een blauw shirt aanlopen.
Op zijn naamplaatje stond Adrian.
‘Wat is het probleem?’ vroeg hij.
Comments