elke ochtend koffie zette.
Zijn rustige lach.
De manier waarop hij in het donker mijn hand zocht.
Zelfs de dingen die ik altijd had – zijn koppigheid, zijn behoefte om alles te controleren – plotselinge duur klein.
Mijn woede uit het café gecombineerd in een zware laatste.
Ik had nog nooit een afscheid genomen.
De brief
Die avond bracht mijn dochter mij naar het ziekenhuis om zijn spullen op te halen.
Zijn horloge.
Zijn portemonnee.
En een envelop met mijn naam erop.
Binnenin zat een handgeschreven briefing.
Ik las:
“Ik weet dat ik nooit goed was in luisteren.
Ik moest altijd de leiding nemen, terwijl ik soms gewoon moest volgen.
Maar van jou houden was de enige waar ik nooit aan heb wijfeld.
Zelfs nadat de papieren waren getekend, bleef jij in mijn hart mijn vrouw.
Ik hoop dat je mij ooit vergeeft.
Ik heb mezelf al vergeven dat ik je heb
Comments