Mijn toekomstige schoonmoeder gooide al onze gestempelde trouwkaarten in een emmer vies water en beweerde dat het ‘gewoon een ongelukje’ was – wat mijn verloofde vervolgens deed, was haar ergste nachtmerrie.

ons appartement aan met een handgeschreven lijst.

“Achttien mensen,” kondigde ze aan.

Ryan keek naar het papier.

“Ik heb een achterneef die Dennis heet?”

“Wie zijn deze mensen?”

“Familie.”

Hij wees naar één naam.

“Wie is Dennis?”

Advertentie

“Je achterneef.”

“Ik heb een achterneef die Dennis heet?”

“Je hebt hem ontmoet.”

Mavis keek beledigd.

“Je hebt hem ontmoet.”

“Wanneer?”

“De zeventigste verjaardag van je grootmoeder.”

Ryan staarde haar aan.

“Ik was acht.”

“En zijn vrouw moet natuurlijk ook komen.”

Advertentie

“Precies. Dus je kent hem.”

“Mamma.”

“En zijn vrouw moet natuurlijk ook komen. Ze hebben twee volwassen dochters, dus die hebben ook een uitnodiging nodig.”

“Nee.”

Ze knipperde met haar ogen.

“Wat?”

“Dat is meer dan we allebei afzonderlijk hebben gedaan.”

“Geen toevoegingen meer.”

“Nou, Ryan…”

“We hebben jullie al tweeëntwintig plekken gegeven. Dat is meer dan we allebei afzonderlijk aan onszelf hebben gegeven.”

Mavis keek me aan.

Advertentie

Niet