Mijn toekomstige schoonmoeder gooide al onze gestempelde trouwkaarten in een emmer vies water en beweerde dat het ‘gewoon een ongelukje’ was – wat mijn verloofde vervolgens deed, was haar ergste nachtmerrie.

verliep vredig.

Eigenlijk vredig.

Vierentwintig mensen.

Blote voeten.

Mijn zus hielp me met aankleden.

Advertentie

Lekker eten.

Over tafeldecoraties valt niet te discussiëren.

Geen vreemden die Ryan omhelzen en zeggen dat ze hem niet meer hebben gezien sinds hij acht was.

Voor de ceremonie hielp mijn zus me met aankleden.

Ze keek de kamer rond.

“Gaat het goed met je?”

Ik besefte dat ik aan het glimlachen was.

Toen klopte er iemand aan.

“Ja.”

“Ben je nerveus?”

“Niet echt.”

Advertentie

Toen klopte er iemand aan.

Ryans broer gaf me een kleine envelop.

Binnenin bevond zich een nette kopie van ons oorspronkelijke uitnodigingsontwerp.

Ryan en ik trouwden een uur later.

Ryan had het stiekem laten herdrukken.

Op de achterkant had hij geschreven:

Ze heeft de uitnodigingen verpest. Maar ze heeft de bruiloft niet verpest.

Ik heb zo hard gehuild dat mijn zus mijn make-up opnieuw moest doen.

Ryan en ik trouwden