Mijn toekomstige schoonmoeder gooide al onze gestempelde trouwkaarten in een emmer vies water en beweerde dat het ‘gewoon een ongelukje’ was – wat mijn verloofde vervolgens deed, was haar ergste nachtmerrie.

wreef over zijn gezicht.

“Papa vroeg het haar.”

“Wat heb je haar gevraagd?”

Advertentie

“Als ze het opzettelijk heeft gedaan.”

Blijkbaar had Frank alles nog eens doorgenomen.

Mijn maag trok samen.

“En?”

Ryan keek me aan.

“Ze heeft het toegegeven.”

Blijkbaar had Frank alles nog eens nagekeken – de foto, de droge tafel, de smetteloze vloer – en haar uiteindelijk ronduit gevraagd of ze de uitnodigingen in de emmer had geduwd.

Na een paar halfslachtige leugens gaf ze toe dat ze het had gedaan.

Advertentie

Aanvankelijk ontkende ze het.

Na een paar halfslachtige leugens gaf ze toe dat ze het had gedaan.

Ze had verder niet veel plannen. Ze was boos over de gastenlijst en ervan overtuigd dat als de uitnodigingen niet verstuurd konden worden, we alles zouden moeten uitstellen en heroverwegen.

Volgens Frank gaf ze het toen gewoon op.

“Ik dacht dat ze de gastenlijst zouden herzien.”

Ryan zag er niet