Mijn dochter gaf de sleutels van mijn huis aan haar schoonouders terwijl ik weg was. Toen ik terugkwam, lagen er vijftien mensen in mijn woonkamer te slapen. Ik maakte geen ruzie, ik pakte gewoon een kleine urn. Op het moment dat haar schoonmoeder die opende, werd haar gezicht wit.

dat we altijd familie zouden blijven,” zei ze. “Toen kreeg hij een nieuw leven, en werd ik iemand die hij vroeger kende.”

‘Heb je ooit contact met hem opgenomen?’ vroeg David.

“Hij wist waar ik was.”

Advertentie
“Dat is niet wat ik vroeg.”

Linda keek weg.

Ik herinnerde me de foto in mijn hand.

“Robert schreef dat hij hoopte dat je naar huis zou komen.”

Ze lachte bitter.

“Mensen schrijven allerlei dingen.”

Haar overtuiging stoorde me op de een of andere manier.

Ik wist dat Robert niet perfect was geweest. We hadden meningsverschillen en soms nam zijn werk te veel van zijn aandacht in beslag.

Maar hij was niet iemand die mensen zomaar opgaf.

Advertentie
Ik keek naar Linda.

“Heeft hij daadwerkelijk geen contact meer met je opgenomen, of ben jij gestopt met antwoorden?”

Haar uitdrukking veranderde.

Voor het eerst leek ze onzeker.

Toen stond ze op.

“Ik ga me