Mijn dochter gaf de sleutels van mijn huis aan haar schoonouders terwijl ik weg was. Toen ik terugkwam, lagen er vijftien mensen in mijn woonkamer te slapen. Ik maakte geen ruzie, ik pakte gewoon een kleine urn. Op het moment dat haar schoonmoeder die opende, werd haar gezicht wit.

bijzijn van iedereen bespreken.”

“Laten we dan naar de eetkamer gaan.”

David volgde ons.

Linda probeerde hem tegen te houden.

“David, alsjeblieft.”

Hij schudde zijn hoofd.

“Als het onze familie betreft, wil ik het horen.”

Ik sloot de deur van de eetkamer.

Advertentie
Robert had jarenlang af en toe een meisje genoemd met wie hij was opgegroeid.

Haar naam was Linda.

Haar ouders hadden haar in huis genomen toen ze negen was, nadat haar eigen gezin uit elkaar was gevallen. Ze woonde een aantal jaren bij hen en Robert beschouwde haar altijd als zijn jongere zusje.

Maar ze was als tiener van huis weggegaan.

Als ik vroeg wat er gebeurd was, zei Robert steevast: “We zijn elkaar uit het oog verloren. Jammer, ik wou dat het niet zo was.”

Hij heeft me nooit een foto laten zien.

Of misschien had hij dat wel gedaan, en was ik het gezicht vergeten