Mijn dochter gaf de sleutels van mijn huis aan haar schoonouders terwijl ik weg was. Toen ik terugkwam, lagen er vijftien mensen in mijn woonkamer te slapen. Ik maakte geen ruzie, ik pakte gewoon een kleine urn. Op het moment dat haar schoonmoeder die opende, werd haar gezicht wit.

terugzetten.

Linda bood aan te helpen, maar ik vroeg haar naar huis te gaan.

Voordat ze wegging, keek ze nog even naar de urn.

“Mag ik die foto hebben?”

“Nee.”

Haar gezicht betrok.

Advertentie
“Het is de enige foto van ons samen die ik in jaren heb gezien.”

“Ik zal overwegen je een exemplaar te geven. Maar ik heb tijd nodig.”

Ze knikte en vertrok.

Die avond, toen het weer stil was in huis, belde ik mijn zus.

Ik heb haar alles verteld.

Ze luisterde zonder te onderbreken.

Toen zei ze iets waardoor het verhaal weer een andere wending nam.

“Robert heeft meer dan eens geprobeerd Linda te vinden.”

Ik ging rechtop zitten.

“Wat?”

Advertentie
“Weet je nog die doos met brieven die ik vond toen ik de spullen van mijn moeder aan het sorteren was? Er zaten kopieën in van brieven die Robert aan Linda had geschreven.”

Ik herinnerde