een boodschappenrekening op haar naam kon openen.
Het zou een royale maandelijkse vergoeding voor gewone boodschappen opleveren, gefinancierd door de winkel.
Ze hoefde de oude kortingsbon niet opnieuw te laten zien of zich bij de kassa te verantwoorden.
Moeder schudde haar hoofd.
“Dat is te veel.”
“Dat is wat mijn vader wilde.”
“Maar ik wil niet dat mensen over mij praten.”
“Ze hoeven het niet te weten. Het account werkt net als elk ander winkelkrediet.”
Advertentie
Ze keek me aan.
Voor het eerst die middag antwoordde ik niet namens haar.
Dit was haar beslissing.
‘Zou ik dan nog steeds mijn boodschappen zelf mogen uitkiezen?’ vroeg ze.
“Natuurlijk.”
“En niemand hoeft dan elke keer mijn aankopen goed te keuren?”
“Nee. We regelen het privé. Ik zal je de details schriftelijk doorgeven.”
Ze overwoog zijn aanbod.
Toen knikte ze.
“Goed. Als je het zeker weet.”
Advertentie
Adrian glimlachte.
“Ik ben er absoluut
Comments