paar familieleden.
Toen zag ze mij.
De sjaal zat over mijn arm.
Ze grijnsde.
“Ga je hem echt meenemen?”
Ik keek haar aan.
“Het is wat mama mij heeft nagelaten.”
“Dat weet ik.”
Ze lachte opnieuw.
“Maar het is toch gewoon een oude sjaal?”
Ik antwoordde niet.
“Je had tenminste om iets waardevols kunnen vragen,” ging ze verder.
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
Niet omdat ze gelijk had.
Maar omdat ik nog steeds niet wist waarom mijn moeder dit had gedaan.
En diep vanbinnen hoopte ik dat er een reden was.
🧣 Ik nam hem toch mee
Thuis legde ik de sjaal op mijn keukentafel.
Ik keek er minutenlang naar.
Ik draaide hem om.
Voelde de stof.
Bekeken de rafelige randen.
Niets.
Geen envelop.
Geen brief.
Geen juweel.
Geen geheime boodschap.
Gewoon een oude sjaal.
Ik wilde bijna boos worden op mijn moeder.
Maar dat voeldeoneerlijk.
Ze was er niet meer.






Comments