Een vrouw bleef haar lange haar over de stoel van een andere passagier en in diens eten gooien. Toen ze de passagier vertelde dat ze er maar mee moest leren leven, gaf die passagier haar een lesje dat de hele cabine zich zou herinneren.

Kijk wat je gedaan hebt!”

Kelly kwam haastig de gang afgelopen.

“Mevrouw, gaat u alstublieft zitten!”

“Jij oude heks! Kijk wat je gedaan hebt!”

Advertentie
“IK WIL UIT DIT VLIEGTUIG!”

“Mevrouw, we bevinden ons op vijfendertigduizend voet hoogte.”

“HET KAN ME NIET SCHELEN! KIJK NAAR MIJN HAAR!”

En dat brengt ons terug bij het geschreeuw. Eén vrouw, één hut, en mijn misdaad wordt haar aangerekend.

Kelly hielp haar op haar stoel. De telefoon zat nog steeds vastgeplakt aan Brittanys handpalm, met het scherm naar buiten gericht, recht op haar eigen gezicht.

“Kan iemand het uitzetten! De stream! Ik kan niet, mijn vingers zitten vast!”

“IK WIL UIT DIT VLIEGTUIG!”

“Blijf stil.”

Ik pakte de telefoon aan de randen vast met een servet, vond de rode knop en drukte erop. Het kostte drie pogingen.

Advertentie
Het scherm was slijmerig.

Ik kon het niet laten om nog even naar het laatste scherm