dat moment wist ik dat ik er alleen voor stond om Clara bij te staan in haar laatste strijd.
Twee Dagen van Hoop en Afscheid
De daaropvolgende achtenveertig uur verliet ik het ziekenhuis nauwelijks. Ik sliep op een stoel naast het bed en sprak tegen Clara, in de hoop dat ze mijn stem op de een of andere manier nog kon horen. Ik vertelde haar over de mooie herinneringen die we deelden, over mijn vader en over de dankbaarheid die ik voelde voor de jaren dat ze voor ons had gezorgd.
Mia liet niets van zich horen. Geen berichtje, geen telefoontje om te vragen hoe de situatie was. Twee dagen na haar opname sloot Clara voor de laatste keer haar ogen. De stilte op de kamer was oorverdovend. De artsen deden hun best om mij te troosten, maar het verlies viel me zwaar. Ondanks alles had ik gehoopt op een
Comments