uitgewerkt. ‘Het huis. Ik vond dat ze hard voor hadden gewerkt, en uiteindelijk is het gewoon… goed geworden.’
‘Ze hadden het inderdaad moeilijk,’ zei ik zacht. ‘Het loste zich niet zomaar vanzelf op.’
Ze slikte moeilijk.
‘Ik heb niet geholpen,’ gaf ze toe. ‘Eigenlijk niet. Ik had altijd wel een excuus.’
Ik heb niet gereageerd. Dat had ze niet nodig.
Weer een lange pauze.
Toen lachte ze – een zacht, gebroken geluid.
‘En nu geef ze me het huis,’ zei ze. ‘Alsof ik degene ben die het mogelijk heeft gemaakt.’
Ik draaide me naar haar toe. “Jij bent ook hun dochter.”
‘Daar gaat het niet om,’ zei ze, terwijl ze haar hoofd schudde. ‘Ik heb niets gedaan om dit te verdienen.’
Haarstaal was nu zachter. Echt waar.
Voor het eerst in jaren was er geen sprake van defensiviteit. Geen concurrentie. Geen venzen.
Gewoon de waarheid.
Ik keek haar aan, echt naar
Comments