Mijn toekomstige schoonmoeder had maandenlang geprobeerd onze bruiloft te controleren, maar ik dacht dat het ergste achter de rug was. Toen kwam ik op een middag thuis en ontdekte iets waardoor het onmogelijk werd om haar gedrag nog langer als onschuldig te beschouwen.
Advertentie
Mijn toekomstige schoonmoeder, Mavis, had al een mening over onze bruiloft voordat Ryan haar officieel ten huwelijk had gevraagd.
Toen hij haar de ring liet zien die hij wilde kopen, zei ze: “Hij is prachtig, maar heb je al nagevraagd of ze misschien een grotere steen zou willen?”
Ryan kwam thuis en vertelde me dat met de uitgeputte uitdrukking van iemand die net een vergadering van drie uur had overleefd.
Ik lachte.
Ze had een hekel aan de bloemen omdat witte rozen “te veel bij een begrafenis pasten”.
Destijds.
Toen we eenmaal verloofd waren, behandelde Mavis onze bruiloft als een project waarvoor ze op de een of andere manier was aangesteld om de leiding te nemen.
Ze had een hekel aan de bloemen omdat witte rozen “te veel bij een begrafenis pasten”.
Advertentie
‘Waarom kunnen jullie niet gewoon een paar tafels bijzetten?’ vroeg ze op een zondag.
‘Omdat de ruimte een maximale capaciteit heeft,’ zei ik.
“Maximum volgens wie?”
“De brandweer.”
Vanaf dat moment ging het helemaal mis.
Mavis staarde me aan.
“Mensen gebruiken dat excuus altijd.”
Ryan verslikte zich bijna in zijn koffie.
Daarna volgde de gastenlijst.
Vanaf dat moment ging het helemaal mis.
Op een avond kwam ze bij ons appartement aan met een handgeschreven lijst.
Advertentie
Ryan en ik hadden al vroeg afgesproken dat we minder dan honderd gasten wilden. We betaalden het grootste deel van de bruiloft zelf en geen van ons beiden wilde de avond doorbrengen met handen schudden met mensen die we nauwelijks kenden.
Op een avond kwam ze bij
Comments